Zimna wojna

Okres zimnej wojny 1945-1990 nie tylko był okresem rywalizacji między dwoma supermocarstwami - USA i ZSRS - i związanych z tym wojen lokalnych i wyścigu zbrojeń, ale też okresem istnienia największej liczby dyktatur w całej dotychczasowej historii świata. Dyktatur najbardziej brutalnych i krwawych z możliwych. Połowa Europy, prawie cała Azja, prawie cała Afryka i duża część Ameryki Łacińskiej były dyktaturami o jednopartyjnym systemie rządów, w których dochodziło do skrajnych przypadków łamania praw człowieka. Gdy zimna wojna się skończyła, prawie wszystkie dyktatury zniknęły i z liczby grubo ponad stu zostało ich nie więcej niż dziesięć (nie licząc monarchii); na całym świecie wprowadzano systemy wielopartyjne. Duża część dyktatur została zaprowadzona z udziałem ZSRS i Kuby lub Chin, które wspierały ruchy komunistyczne na całym świecie; bywali też dyktatorzy proamerykańscy. Do władzy dochodzili tacy ludzie jak Joseph Mobutu w Zairze, Jean-Bedel Bokassa w Republice Środkowoafrykańskiej, Milton Obote i Idi Amin Dada w Ugandzie, Haile Mariam Mengistu w Etiopii, Mohammed Siad Barre w Somalii, al-Numajri w Sudanie, Gamal Abdel Naser w Egipcie, Kaddafi w Libii, Ahmed Ben Bella i Huari Bumedien w Algierii, Modibo Keita i Moussa Traore w Mali, Mathieu Kerekou w Beninie, Kwame Nkrumah w Ghanie, Alphonse Massemba-Debat, Marien Ngouabi i Denis Sassou-Nguesso w Kongu, Agostinho Neto i Jose Eduardo dos Santos w Angoli, Samora Machel w Mozambiku, Kenneth Kaunda w Zambii, Robert Mugabe w Zimbabwe, Gabriel Ramanantsoa i Didier Ratsiraka na Madagaskarze, Ahmed Sekou Toure w Gwinei, Luis Cabral i Joao Vieira w Gwinei-Bissau, Aristides Pereira w Republice Zielonego Przylądka, Manuel Pinto de Costa na Wyspach św. Tomasza i Książęca, Julius Nyerere w Tanzanii, Michel Micombero w Burundi, Amin Hafez w Syrii, Zujibur Rahman w Bangladeszu, Zulfikar Bhutto w Pakistanie, Ne Win w Birmie, Ho Szi Min w Wietnamie, Kaysone Phomvihane w Laosie, Pol Pot w Kambodży, obaj Kimowie w Korei Pn, Ahmed Sukarno w Indonezji. Oni wszyscy, może z wyjątkiem Kaddafiego, niszczyli gospodarki swoich krajów, które dziś należą do najbiedniejszych na świecie. Gdyby nie zimna wojna i jej następstwa, te kraje mogłyby być dziś bogate i kwitnące (jak zresztą wiele z nich wcześniej było). Tak więc skutki zimnej wojny są odczuwalne do dziś, mimo upadku ZSRS i złagodzenia polityki w ChRL. Mugabe nadal rządzi w Zimbabwe, obecnym prezydentem Gwinei-Bissau jest absolwent Szkoły Karola Marksa w NRD, Malam Bacai Sanha, prezydentem Angoli od ponad 30 lat jest komunista Jose Eduardo dos Santos, mimo formalnego pluralizmu, w Mozambiku nadal rządzi marksistowskie FRELIMO, a kraje Afryki i środkowej Azji nadal są w przeważającej części biedne i słabo rozwinięte. W republikach byłego ZSRS najczęściej rządzą po dyktatorsku dawni komuniści, nie wspominając o ostatnim relikcie stalinizmu, Korei Północnej, i dyktaturach nadal formalnie komunistycznych - Laosie, Wietnamie i Chinach. Wygląda więc na to, że jeszcze długo potrwa niwelowanie skutków zimnej wojny na świecie.

Zapraszam do dyskusji na wszelkie kwestie związane z okresem zimnej wojny.

Heh, tak tylko wtrące. Zimna wojna jest zawsze i prawie wszędzie. W szkole, między uczniami, między nauczycielami. W pracy, między pracownikami, między pracownikiem a pracodawcą. Między rodzicami a dziećmi. Między państwami.
Środkami są oceny, wyniki pracy, płaca, godziny pracy, kieszonkowe, nałogi...


Na całe szczęście nie jest tak źle, jak to można odczuć z powyższego. I oczywiście można się wyłamać z tych wojen, ale w tym celu warto pierwszemu zejść z placu boju. To również stwierdzone poniekąd empirycznie.